در آسمان سکوتی آرام حاکم است و ابرهای باریک و ناپیدا از فراز دامنه‌های سبز کوه‌ها می‌گذারند. روستاهای کوچک در زیر سایهٔ تپه‌های پوشیده از درخت و چمن، با رویاهای روشن کودکان و صدای ناقوس سنتی کلیساها همراه می‌شوند. هوای تازه و خنک، بوی خاک مرطوب و گل‌های وحشی، سفره‌ای از احساسات ساده و آرامش‌بخش می‌آفریند. با هر نشست ابرها، نور خورشید از میان فاصله‌های میانشان می‌تابد و جاده‌های روستا را به خط‌های نقره‌ای تبدیل می‌کند که زمان را آرام می‌کند. کاپران در زیر این آسمانِ گسترده همچنان به زندگی با صبری دلنشین می‌نگرد، جایی که هر ابر، داستانی از گذشت و امید را روایت می‌کند.