روایتی کوتاه دربارهٔ ایستگاه قطارِ کوچکی که در میان خیابان‌های باریک و ساختمان‌های باصفای یک شهر کوچک می‌گذرد. با عبور قطارهای قدیمی، بوهای چوبی و دود کاغذی از ساک‌ها، ساکنان محله هر روز داستان‌های تازه‌ای از زندگیِ روزمرهٔ خود را تعریف می‌کنند. ایستگاه با نام‌های دست‌نویس روی تابلوهای چرب‌خوردگیِ دیوارها، برای مسافرانِ ناگهانِ ایستگاهِ زندگی، محلی است برای دیدار و وداع، برای لحظه‌ای توقف در مسیرِ بودن و بودنِ مسیر.