در این روایت، جراحی کهنه‌ای با خاطرات روزهای نخست کارش روبه‌رو می‌شود؛ لحظه‌های دلیرانه و پرمخاطره اتاق عمل، صدای بی‌وقفه ابزارها و فشار تصمیم‌گیری‌های حیاتی، هم‌زمان با یادآوری‌های شخصی از خانواده و انگیزه‌ی نجات انسان‌ها. درباره‌ی مسئولیت، پایداری و زبریِ فرآیند بهبود است؛ جراحی که میان اضطراب لحظه‌ای و امید به نتیجه‌ی بهتر، مسیری پر از صداقت و فداکاری می‌گذراند.