خط داستانی
کمتر از یک ماه پس از پایان فیلم برداری در یک روستا در سواحل شمال شرقی کوبا، محل به وسیله یک توفان از بین می رود. بنابراین «درخت توت» با بازماندگان سابق آغاز میشود که درباره خانه و آنچه که از دست دادهاند فکر میکنند. با اجتناب از درام و احساسات، صحنه افتتاحیه حال و هوای مستند غیرمعمولی را بیان میکند؛ سوژهها اغلب مستقیم با دوربین صحبت میکنند و حتی کارگردان را به شوخی میگیرند. این کار روابط عادی بین بیننده و سوژه را به روشی بازی باهمگانی میکنند تا هم بیننده و هم دیدهشده به طور برابر در فرایند ساخت فیلم سهیم شوند
