کارگردان جک باند و سالوادور دالی در کریسمس ۱۹۶۵ برای ساخت فیلم "دالی در نیویورک" گرد هم آمدند، فیلمی بسیار سرگرم‌کننده. دالی دو هفته از زندگی‌اش را به خلق صحنه‌های فوق‌العاده برای این فیلم اختصاص داد و "تجلیاتی" با یک قالب گچی انجام داد. هزار مورچه و یک میلیون دلار نقد. وقتی با نویسنده فمینیست، جین آردن، روبرو می‌شود، جرقه‌ها می‌زنند. "تو برده منی! من برده تو نیستم. همه برده من هستند." دالی به ملاقاتش با فروید اشاره می‌کند، "آخرین رابطه انسانی که وجود دارد" درباره همسرش می‌گوید: "اگر برای گالا نبود، در جایی در خیابان دراز کشیده و پوشیده از شپش بودم." فیلمبرداری خیره‌کننده جیم دزموند، هنرمند بزرگ را در حال نقاشی در حالی که virtuoso فلمنکو، منیتاس د پلاتا، اجرا می‌کند، به تصویر می‌کشد. "دالی در نیویورک" یک لذت نادر برای هر کسی است که فیلم و تئاتر زنده دنیای سوررئالیستی دالی را دوست دارد.