رُمان‌سرا و مجری رادیو، ژان سناک، پس از استقلال الجزایر در سال ۱۹۶۲ تصمیم می‌گیرد در الجزایر بماند. ده سال بعد، یک معترض و لیبرالیست، توسط پلیس رژیم تحت نظر است. اشعار او مخاطبان مردمی جلب می‌کند و نمایش او با جوانان موفق است. همچنین هنگامی که هامید و بلکاسم، دو دانش‌آموز، می‌فهمند نمایش آنان که در نخستین جشنوارهٔ ملی تئاتر الجزایر اجرا شده است به بهانهٔ آنکه به فرانسوی بوده است، سطحی می‌شود، دردشان با حضور پشت صحنه ژان سناک که آن‌ها را تبریک می‌گوید، تسکین می‌یابد. او به دوست صمیمی شاعری تبدیل می‌شود و شاهد مبارزش برای آزادی و فرهنگ نوجوانان الجزایر می‌شود. مبارزه‌ای که منجر به شهادت سناک در تابستان سال ۱۹۷۳ شد: در مخزن زیرزمینی که خانهٔ او بود، در اکتبر ۱۹۷۳، او به قتل می‌رسد. هامید به عنوان قاتل متهم می‌شود.