اهالی گِل

گروهی از فیلمسازان به جامعه کلّا در سالتا سفر می‌کنند تا شیوه‌های زندگی بومیان را فیلم‌برداری کنند. ما تمام جنبه‌های زندگی آن‌ها را می‌بینیم: کشاورزی، گله‌داری، آشپزی، فوتبال و موسیقی در طول جشن پاتچاماما. در فرایند فیلمبرداری، رهبر جامعه کلّا دیدگاه فیلمسازان را نسبت به مستند تغییر می‌دهد و در پایان بازدید خود دگرگون می‌شوند. «زندگی را می‌توان مانند گِل ورز داد»: با پیش رفتن زندگی، نرم و قابل‌انعطاف‌تر می‌شود. در ابتدای فیلم اعلام می‌شود که این اثر نه داستانی است و نه مستند، اما می‌توان گفت به مستند نزدیک‌تر است.