با فیلمبرداری در حالت آهسته، با نورپردازی‌های کوچک و نمایشی که به نظر می‌رسد مانند کوکی‌ها خرد و پوسته‌پوسته می‌شوند، بیلی نیم یکی از کوتاهی‌های موی معروفش را انجام می‌دهد و وارهول آن را به یک اجرا همجنس‌گرایانه تبدیل می‌کند، رقصی از عشق و کنترل، مثلثی از نگاه کردن و دور نگه داشتن، که به طور کمی کسل‌کننده اما در نهایت یک مشارکت ضروری در پروژه طولانی وارهول برای آوردن فناوری‌های پرتره به سینما است.