خط داستانی
کرن تصویر را به گونهای قاببندی میکند که حس یک پروسنیوم را القا کند، با نمایی به سمت بندر که حس واقعی «تلویزیون» را منتقل میکند. قاببندی ایستا و صحنهپردازی به وضوح لایهلایه شده، به سختی میتواند تفسیر را تحریک کند. دیدن دختران این کار را بیشتر انجام میدهد. کرن، تماشاگر ملایم - که بیننده را به همدست مخفی تبدیل میکند - سه نوجوان را مشاهده میکند و احتمالاً مانند آنها، منتظر یک قرار ملاقات است. (توماس ترومر)
