شکست

شکست مانند یک سمفونی بصری به تصویر کشیده می‌شود. یک پروتوتایپ برای بهترین (اما هنوز هم، کمتر) ویدیوهای موسیقی فرمالیستی معاصر، مانند «فرکانس چیست، کنت؟» و «رانندگی» (هر دو برای REM)، فیلم کانر یک آزمایش در زبان بصری سینماست. اما مهم نیست که تحلیل فرمال از فرآیند فیلمسازی او چقدر قدرتمند باشد در پیشنهاد اینکه چگونه ریتم‌های کانر بر ما تأثیر می‌گذارند، در شکست چیزهای زیادی وجود دارد - در خودباوری جسورانه و بی‌پروای باسیلوتا، در سبک دوربین تب‌دار کانر، و حتی در صداقت ساده و جذاب متن و ملودی‌های کاب - که از کلمات فراتر می‌رود... و باید صرفاً دوست داشته شود!