کارگردان اهل استرالیا جورج میلر نگاهی شخصی به فیلم های استرالیا ارائه می دهد او پیشنهاد می کند که این آثار را می توان به صورت موسیقی دیداری، رویاهای عمومی، اسطوره ها و خطوط ترانه تفسیر کرد و با تعمیم ایده فیلم ها به عنوان خط های ترانه به دسته هایی همچون آوازهای زمین، بُشمن، محکومان، راهزنان بیابان، دوستان و همراهان، موج افکن، تهمت های مهاجران، زنان، همجنس گرایان، اقوام، فریادهای شهری و … بررسی می کند و نتیجه می شود که این فیلم ها را می توان به عنوان سرودهایی که استرالیا را می سرایند، در نظر گرفت