فقط شانس من

نورمن در یک کارگاه جواهرسازی کار می‌کند و به طور خیالی (به بهترین شکل) درباره ملاقات با ویترین‌چین آن طرف خیابان خیال‌پردازی می‌کند. او می‌خواهد برای او یک آویز الماس بخرد اما محاسبه می‌کند که بیش از 100 سال طول می‌کشد تا برای آن پس‌انداز کند. او به شرط‌بندی یک پوند روی یک شش‌تایی در مسابقات گودوود با یک شرط‌بند کمی مشکوک ترغیب می‌شود. وقتی او در پنج مسابقه اول برنده می‌شود، شرط‌بند به او بیش از 16,000 پوند بدهکار می‌شود و همه نگران می‌شوند. آینده همه به یک مسابقه واحد بستگی دارد ... چه کاری می‌توان انجام داد؟