آی به mortality مرگی نیست؟

ایدهٔ این فیلم دربارهٔ نسلی و آرمان‌های گمشدهٔ آن پس از حضور در چندین مراسم تشییع جنازهٔ دوستان در پاییز سال ۱۹۹۶ به راومن گویپیل رسید، جایی که نسل شصت و ه-eight با وجود موقعیت‌های تأثیرگذار در رسانه یا سیاست، همچنان به دیدار یکدیگر می‌نشستند. به نظر می‌رسید انقلابی که سعی می‌کردند آن را بسازند با هر تابوت به گور می‌رفت. آیِ مورت لا مورت به نوعی ادای احترام است به این نسل، که اکنون در دههٔ پنجاه عمر خود به سر می‌برد. آن‌ها نسلی ممتاز بودند که فکر می‌کردند می‌توانند جهان را تغییر دهند و همه‌چیز را انجام دهند که والدینشان موفق به انجامش نشدند. در فرانسه به طور واقعی مرگ‌هایی مثل آلمان یا ایتالیا وجود نداشت، اما سامانه برای مسائل شخصی یا عشق ایده‌آل نبود. همواره برای بی‌عدالتی‌های جهان یک مقصر وجود داشت، چه سرمایه‌داری باشد چه امپریالیسم. به این ترتیب تقصیر می‌توانست نقطهٔ دیگری گذاشته شود. برخی از نسل «۶۸» هنوز به اصول جوانی خود وفادارند و همچنان برای توهمات گذشته مبارزه می‌کنند.