کرستو پاپیچ (7 دسامبر 1933 - 7 فوریه 2013) فیلمنامه‌نویس و کارگردان اهل کرواسی بود که فعالیت حرفه‌ای او چندین دهه به طول انجامید.

پاپیچ در ووچی دو، نزدیک نیکشیچ در مونته نگرو امروزی به دنیا آمد. فیلم‌های بلند و مستندهای اولیه او بخشی از سینمای جدید کرواسی و یوگسلاوی بودند و اغلب به عنوان پژواک کرواتی جنبش هنری موج سیاه در صربستان در نظر گرفته می‌شوند. علاوه بر این، خود پاپیچ به th متصل بودجنبش سیاسی بهار کرواسی در اوایل دهه 1970. او به همراه فیلمسازان و منتقدان آنته پترلیچ، زوران تادیچ، برانکو ایواندا، پتار کرلیا، متاثر از موج نو فرانسه، تحت تأثیر موج نوی فرانسه، به اصطلاح «هیچکاکی‌ها»، عضو حلقه فیلم‌دوستان زاگرب بود و حول محور منتقدان فیلم ولادیمیر ووکوویچ و هروویه لیسینسکی متمرکز بود. دو فیلم بلند اولیه پاپیچ، Lisice و Predstava Hamleta u Mrduši Donjoj، اغلب مورد حمله قرار می گرفتند.از منابع دولتی لیسیسه مجوز نمایندگی یوگسلاوی در جشنواره کن را دریافت نکرد، بنابراین در سال 1970 وارد برنامه Quinzaine شد. ایزباویتلج به شدت توسط استیپ شووار مورد انتقاد قرار گرفت، او اشاره کرد که تمثیل آن فیلم درباره فاشیسم در واقع به کمونیسم نیز اشاره دارد.

فیلم‌های بلند بعدی پاپیچ در روایت خود کلاسیک‌تر بودند، اما در دهه آخر یوگسلاوی دوباره از نظر سیاسی بحث‌برانگیز بودند. مخصوصا My Unمیراث cle's Legacy، تصویر انتقادی از وضعیت سیاسی یوگسلاوی تحت تیتویسم در دوره Informbiro، که نامزد دریافت جایزه گلدن گلوب در سال 1989 شد، با جنجال و حملات سیاسی از سوی محافل سنتی حزب و به ویژه سازمان های کهنه سربازان پارتیزان احاطه شده است، بنابراین تولید آن به دلیل حمایت از روزنامه ها، چند سالی به تعویق افتاد، اما به دلیل حمایت های زیادی از روزنامه ها به دست آمد. زمان انحلال وجنگ در میان فراکسیون های حزب در سال های آخر فدراسیون یوگسلاوی.

پاپیچ در سال 2006 برنده بالاترین جایزه ولادیمیر نازور کرواسی برای دستاوردهای زنده در سینما و جایزه بزرگ ویژه آمریکایی در جشنواره فیلم مونترال در سال 2004 شد.