الین می - فیلمشناسی
Biography
الین ایوا می (به انگلیسی: Elaine Iva May) (زاده ۲۱ آوریل ۱۹۳۲) بازیگر، کمدین، نویسنده و کارگردان آمریکایی است. او برای اولین بار در دهه 1950 به خاطر برنامه های کمدی بداهه خود با مایک نیکولز قبل از تغییر حرفه خود به شهرت رسید و به طور منظم به عنوان نویسنده و کارگردان چندین فیلم تحسین شده منتقدان را شکست. او جوایز متعددی از جمله جایزه بفتا، جایزه گرمی و جایزه تونی دریافت کرده است. او با ملی پوشان تجلیل شدمدال هنر از پرزیدنت باراک اوباما در سال 2013 و جایزه اسکار افتخاری در سال 2022.
در سال 1955، می به شیکاگو نقل مکان کرد و یکی از بنیانگذاران گروه تئاتری بداهه نوازان Compass Players شد. او شروع به کار در کنار نیکولز کرد و در سال 1957، هر دو گروه را ترک کردند تا صحنه نمایش خود را به نام نیکولز و می تشکیل دهند. در نیویورک، آنها در کلوبهای گرینویچ ویلیج در کنار جوآن ریورز و وودی آلن، و همچنین در روز 2017، هر شب اجرا داشتند.مرحله برادوی آنها همچنین به طور منظم در برنامه های تلویزیونی و رادیویی حضور داشتند. آنها چندین آلبوم کمدی منتشر کردند و چهار نامزدی جایزه گرمی دریافت کردند و بهترین آلبوم کمدی را برای An Evening with Mike Nichols و Elaine May در سال 1962 دریافت کردند. همکاری آنها در مستند PBS Nichols و May: Take Two (1996) پوشش داده شد.
می به ندرت در فیلم هایی از جمله Luv، Enter Laughing (هر دو 1967)، سوئیت کالیفرنیا (1978) و Sm بازی کرد.همه زمان کلاهبرداران (2000). او پس از ایدا لوپینو که در سال 1971 کمدی اسکروبال سیاه «برگ جدید» را کارگردانی کرد، اولین کارگردان زن با هالیوود شد. او با تجربه ژانرها، کمدی تاریک رمانتیک The Heartbreak Kid (1972)، فیلم گانگستری Mikey and Nicky (1976) و کمدی ماجراجویی Ishtar (1987) را کارگردانی کرد. می بعداً با نوشتن فیلمنامههای Heaven Can Wait (1978) ساخته وارن بیتی و The Bir مایک نیکولز مورد تحسین قرار گرفت.dcage (1996) و رنگهای اولیه (1998). Heaven Can Wait و Primary Colors هر کدام نامزدی جایزه اسکار بهترین فیلمنامه اقتباسی را برای او به ارمغان آوردند، در حالی که دومی جایزه بفتا را برای بهترین فیلمنامه اقتباسی برای او به ارمغان آورد.
می به بازیگری در سریال پرایم آمازون وودی آلن، بحران در شش صحنه (2016) و در برادوی در احیای نمایشنامه کنت لونرگان، گالری ویورلی (2018) بازگشت که مورد آخر جایزه تونی را برای او به ارمغان آورد.بهترین بازیگر زن در یک نمایشنامه. این برد می را به دومین مجری مسن پس از لویس اسمیت تبدیل کرد که برنده جایزه تونی برای بازیگری شده است. در سال 2022، آکادمی علوم و هنرهای تصاویر متحرک جایزه اسکار افتخاری را به خاطر «رویکرد جسورانه و سازش ناپذیرش در فیلمسازی، به عنوان نویسنده، کارگردان و بازیگر» اعطا کرد.
شرح بالا از مقاله ویکیپدیا Elaine May، دارای مجوز تحت CC-BY-SA، فهرست کامل مشارکتکنندگان در ویکیپدیا.
فیلمشناسی
